หนังหลายเรื่อง หนังสือหลายเล่ม เพลงหลายเพลง เคยถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับความทรงจำ
บ้างก็สะท้อนความสุข บ้างสะท้อนความเศร้า

ความทรงจำนั้นแถมมากับการเติบโต
และคงอยู่กับเราเหมือนเพื่อน หรือเหมือนหนังสือบางเล่ม หนังบางเรื่อง เพลงบางเพลงที่เราพกติดตัวมาได้
ยิ่งเดินทางมาไกลเท่าไหร่ เราก็แบกมันมากขึ้นๆ โดยไม่รู้สึกว่ามันหนัก

อาจเป็นเพราะเราจดจ่ออยู่กับเรื่องราวต่างๆ ที่รออยู่เบื้องหน้าแล้วเผลอทำมันตกหล่นบ้างในบางช่วงของการเดินทาง
แล้วเวลาผู้ทำหน้าที่อย่างซื่อตรง พาเราเดินไปข้างหน้า และเดินจากความทรงจำต่างๆ นั้น ไกลขึ้นทุกทีๆ

โดยไม่ทันรู้ตัว ความทรงจำที่เราทำหาย อยู่ดีๆ ก็เดินทางกลับมาทักทาย
โดยมีความสุข ความสนุก ความภูมิใจ ความผิดหวัง ความเสียดาย
ติดมือมาเป็นของกำนัลแด่เพื่อนที่ไม่ได้พบเจอกันเสียนาน

การพบกันครั้งนี้ทำให้น้ำตาซึม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดีใจที่ได้เจอ
หรือเป็นเพราะสิ่งที่มันนำมาฝาก

นั่นก็เป็นเรื่องหนึ่งของความทรงจำที่กลับคืนมาโดยไม่คาดฝัน

แต่ก็มีเหมือนกันที่ตั้งใจทบทวนเรื่องราวในวันเก่าเพื่อเรียกความทรงจำที่วางทิ้งไว้ตามหลักกิโลต่างๆ
ให้นำความสุขมาเป็นกำลังใจ เรียกความผิดหวังมาเป็นบทเรียน แล้วเดินต่อไป

...ฉันเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
มือข้างหนึ่งจากด้านหน้ายื่นกลับมาหาฉันเพื่อลดช่องว่างระหว่างคนที่เดินสวนกันไปมาอย่างน่าสับสน
ภาพนั้น...หยุดนิ่งและชัดเจนเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งท่ามกลางการเคลื่อนไหวรอบข้าง
แต่...ไม่มีอะไรเข้ามาแทนช่องว่างนั้น ไม่ใช่มืออีกข้างหนึ่งของคนที่เดินตามมา
มีเพียงเวลาที่เข้ามาแทนที่และทำหน้าที่เหมือนเคย แล้วทุกคนก็เดินต่อไป

ตอนนี้ ตั้งใจคิดถึงวันนั้นอีกครั้ง
เวลาและผู้คนที่รายล้อมฉันปราศจากการเคลื่อนไหว
ภาพมือข้างนั้น...ยังคงหยุดนิ่งและชัดเจน
ฉันเอื้อมมือออกไปช้าๆ กุมมือนั้นไว้
แล้วออกเดินต่อไปพร้อมกับเวลาและความสันสนวุ่นวายเหล่านั้น

สวัสดีความทรงจำ...
ขอบคุณสำหรับความสุขและความทุกข์ที่เธอนำมาฝาก